Seminarium im. Mariana Małowista. “Whose Nation? Hungarian and Polish Revolutionaries Among Conflicting Loyalties”
Zapraszamy na wykład w ramach seminarium Global History im. Mariana Małowista pt. “Whose Nation? Hungarian and Polish Revolutionaries Among Conflicting Loyalties”.
Wykład wygłosi İlkay Kirişçioğlu.
Wydarzenie odbędzie się w dniu 27 listopada, o godz. 17.00, w sali 125. Serdecznie zapraszamy.
Link do transmisji: meet.google.com/jes-vvnp-qxu
Abstrakt:
Dążenia Węgier do wolności zostały stłumione w 1849 roku przez wspólną armię carskiej Rosji i Austrii. Po upadku powstania tysiące węgierskich, polskich i włoskich rewolucjonistów szukało schronienia w Imperium Osmańskim. Ponieważ ich przybycie wywołało gwałtowne protesty ze strony Austrii i Rosji, Wysoka Porta prawdopodobnie zachęcała uchodźców do przyjęcia islamu, aby złagodzić presję dyplomatyczną. Podczas gdy część z nich, na czele z generałem Józefem Bemem, dobrowolnie przeszła na islam, inni — głównie elita ruchu, zwłaszcza Lajos Kossuth — zdecydowanie odmówili i potępili konwertytów.
W przeciwieństwie do przywódców uchodźców, którzy we wrześniu 1850 roku opuścili terytorium osmańskie, udając się do Europy i Ameryki, setki konwertytów zostały zatrudnione w armii i biurokracji osmańskiej, rozpoczynając nowe życie w imperium. Z uwagi na ich zaangażowanie różnice między nimi a dawną elitą rewolucyjną pogłębiały się w kolejnych latach. Jednak badania oparte na narracjach państwowych zwykle skupiały się na liderach, natomiast o reszcie — takich jak muzułmańscy konwertyci — wiadomo niewiele, mimo ich znaczącej liczby.
Niniejsze wystąpienie dotyczy „młodych dorosłych” wśród węgierskiej i polskiej migracji politycznej na osmańskie Bałkany, ponieważ konwertyci byli zazwyczaj młodzi i nie mieli wpływowej pozycji, autorytetu, reputacji ani prestiżu — w przeciwieństwie do znamienitych przywódców cieszących się szerokim uznaniem krajowym i międzynarodowym. Główną tezą jest to, że polityczna tradycja konwertytów XIX wieku stopniowo zbliżała się do szerszych wyobrażeń społecznych regionów geokulturowych, jednocześnie oddalając się od wąsko pojmowanych etno-religijnych kategorii. Sugeruje to bardziej inkluzywną kulturę polityczną, niż ta, którą zwykle oferują paradygmaty państw narodowych XX wieku.
Po omówieniu przemian tożsamości, jakie rewolucyjni konwertyci mogli przejść od końca lat 40. do początku lat 60. XIX wieku, wystąpienie przedstawia nowe studium przypadku dotyczące Mustafy Celaleddina Paszy (Konstantego Półkozica-Borzęckiego), aby poddać analizę testowi i pogłębić zrozumienie zjawiska konwersji religijnej wśród europejskich rewolucjonistów na ziemiach osmańskich.
Bio:
İlkay Kirişçioğlu jest historykiem XIX-wiecznej Europy i Imperium Osmańskiego, ze szczególnym uwzględnieniem rewolucyjnych sieci łączących ziemie węgierskie, włoskie i polskie pod panowaniem austriackim i rosyjskim z Bałkanami pod panowaniem tureckim. Niedawno obronił pracę doktorską zatytułowaną „Garibaldiego miecz chwały: węgierscy i polscy konwertyci w Konstantynopolu”, która dotyczy transnarodowych kontaktów węgierskich i polskich „czterdziestoośmioraków”, którzy przeszli na islam w Imperium Osmańskim pod koniec lat 40. XIX wieku, a następnie na początku lat 60. nawiązali bliskie relacje z włoskimi kręgami rewolucyjnymi. Jego szersze zainteresowania badawcze obejmują sieci rewolucyjne w Europie i ich splątania na terytorium osmańskich Bałkanów w drugiej połowie XIX wieku, a także ego-dokumenty, konwersję religijną, mobilność transnarodową i nadzór policyjny w długim stuleciu XIX wieku.